Skończywszy trzydziestkę+ oraz przepracowawszy dobrych kilka lat w korporacjach, zdecydowaliśmy się oderwać od rzeczywistości. Na cały rok porzuciliśmy dobre posady i wygodne życie, by zobaczyć jak jest innym ludziom na świecie. Spakowaliśmy plecaki i pojechaliśmy.

No może nie do końca tak to było, ponieważ przed wyjazdem spędziliśmy masę czasu wertując przewodniki i internet, by w czasie podróży nie tracić czasu ani pominąć atrakcji i trafić w najlepszą porę roku. I udało się! Spędziliśmy fascynujące trzy i pół miesiąca w Afryce południowej, kolejne 'wyluzowane' trzy miesiące w Australii, Nowej Zelandii, na Vanuatu i Fiji, święta i Nowy Rok na Filipinach i w Chinach, Karnawał w Rio i na koniec objechaliśmy siedem krajów Ameryki Południowej.

A oprócz podróżowania żyliśmy przez rok w totalnie innej rzeczywistości. Bez stawianych wymagań, zależności służbowych, uczestnictwa w biegu żeby zdążyć na czas. Czas znacznie zwolnił. A czasami nawet stawał. Szczególnie w Afryce, kiedy czekaliśmy na transport albo kiedy gdzieś jechaliśmy, lubił to robić. Cierpliwie czekał aż przestaniemy się wkurzać, odliczać godziny, przestępować z nogi na nogę. Dopiero kiedy nauczyliśmy czekać prawie tak dobrze jak lokalsi, ruszał swoim afrykańskim tempem. Nawet jeśli wcale nie byliśmy w Afryce. Czasem dawał się trochę oszukać a wtedy czekając notowaliśmy coś, przyglądaliśmy się, wprowadzaliśmy wyimaginowane innowacje do tego świata... i czekaliśmy dalej... godzinami...

Sporo myśleliśmy i rozmawialiśmy, czyli myśleliśmy na głos, we dwoje. Dużo. O tym jak jest tutaj (gdziekolwiek to było), na ile jesteśmy w stanie tu żyć, o tym co jest w "domu" a czego nie ma "tutaj". O wyższości polskiego języka nad angielskim, w którym nie da się bezkarnie komentować wszystkich wokół, kompletnie nieświadomych, że te świszczące dźwięki powinny ich przyprawić o wielkie pypcie na języku. O tym jak będzie za 5, 10, 30 lat, albo jak wcale może nie być. O tym co jest naprawdę ważne w długoterminowym rozrachunku, a co lepiej zawczasu odpuścić żeby się nie rozczarować. O niedocenianiu przyjaźni i rodzinnych więzów, które po prostu są, a jak ich braknie to nagle strasznie pusto. I o tym, że nawet po roku spędzonym razem, praktycznie bez przerwy, w następna podróż chcemy jechać tylko we dwoje, na bezludną wyspę :)

Byliśmy z ciekawymi ludźmi. Mieszkaliśmy z nimi, podróżowaliśmy, przegadywaliśmy całe dnie i wieczory. Z niektórymi mamy nadzieję dalej utrzymać kontakt, innych już nigdy nie zobaczymy. Szkoda.

Kilka NAJ z podróży

NAJwspanialsze wydarzenia

1. Taniec trzcin w Swazilandzie, w którym uczestniczyło 100 000 półnagich dziewcząt.
2. Karnawał w Rio, bo przez tydzień całe miasto tańczy 24h/dobę i wszyscy mieszkańcy żyją tylko zabawą.
3. Karnawał na filipińskiej plaży, najgłośniejsza spontaniczna zabawa setek "zwykłych" ludzi.

NAJdziksza natura

1. Oko w oko ze zwierzętami w Kruger Naional Park w RPA.
2. Pływanie z delfinami w Nowej Zelandii.
3. Nurkowanie z rekinami i 'quinsland grouper'ami na Fiji.

NAJbardziej urokliwy zakątek świata

1. Urocza wysepka Coco-loco, in the middle of nowhere, Filipiny.
2. Wioska rybacka Punta del Diablo, Urugwaj.
3. Wyspa Licoma na jeziorze Malawi, Malaw.

Przed wyjazdem przyjaciel powiedział nam: wykorzystajcie ten rok dobrze..... chyba się udało :)

tekst i foto Basia
pełna relacja z podróży na stronie wokolglobu.blog.onet.pl